Sam

Sam schrijft over consent, taal en veilige kaders bij het verkennen van nieuwe voorkeuren.

Ik ben Sam, en ja, ik schrijf dus publiekelijk over kinks, consent en die gesprekken die mensen vaak uitstellen tot “ooit”. Dat was niet altijd het plan. Ik dacht jarenlang dat ik prima open-minded was, totdat ik merkte dat ik in echte gesprekken toch begon te stotteren zodra het over concrete voorkeuren ging. Je kent het misschien: je wilt eerlijk zijn, maar je hebt ook geen zin om als “raar” gezien te worden. Dat spanningsveld is precies waarom ik ben gaan schrijven.

Wat mij comfortabel genoeg maakte om dit werk openbaar te doen, was een combinatie van twee dingen: herkenning en opluchting. Herkenning, omdat ik in gesprekken met vrienden merkte dat bijna iedereen met dezelfde vragen worstelde, alleen met andere woorden. Opluchting, omdat ik ontdekte dat je helemaal niet de perfecte vocabulaire hoeft te hebben om toch een goed gesprek te voeren. Je hoeft niet eerst een expertpanel te citeren voordat je mag zeggen: “Ik ben hier benieuwd naar, maar ook een beetje onzeker.” Die zin alleen al opent vaak meer deuren dan twintig theoretische definities.

Een van mijn meest gênante, maar achteraf leerzame momenten was tijdens een gesprek met een partner waarin ik dacht superduidelijk te zijn. Ik gebruikte allemaal nette termen, voelde me communicatief briljant, en kwam er tien minuten later achter dat we het over twee totaal verschillende dingen hadden. Iedereen vriendelijk, niemand kwaad, maar wel complete spraakverwarring. We moesten lachen, opnieuw beginnen en woorden opnieuw afspreken. Dat moment heeft me definitief geleerd dat “duidelijk” niet betekent dat jij slim formuleert, maar dat de ander je echt begrijpt.

In mijn stukken probeer ik daarom altijd de druk te verlagen. Niet omdat het onderwerp onbelangrijk is, maar juist omdat het belangrijk is. Mensen nemen betere besluiten als ze niet in verdedigingsmodus zitten. Ik schrijf met een lichte toon waar dat kan, omdat humor soms helpt om schaamte los te maken. Maar die lichtheid gaat bij mij altijd samen met duidelijke grenzen: consent is niet optioneel, veiligheid is niet saai, en “we zien wel” is geen plan als je iets nieuws probeert.

Waarom normaliseren van nieuwsgierigheid belangrijker is dan alle antwoorden hebben? Omdat de meeste mensen geen encyclopedie zoeken. Ze zoeken toestemming om vragen te stellen zonder direct veroordeeld te worden. Ze zoeken taal om te zeggen wat ze wel en niet willen. Ze zoeken een manier om verschil in voorkeur niet meteen als relationele ramp te zien. Als je dat fundament hebt, komen details vanzelf. Zonder dat fundament blijft zelfs perfecte informatie vaak ongebruikt.

Ik zie mijn rol bij Soloduo als die van vertaler tussen theorie en echte gesprekken aan de keukentafel. Minder “zo moet het”, meer “zo kun je het bespreekbaar maken”. Minder grandioze claims, meer bruikbare zinnen. En af en toe een vriendelijke herinnering dat je geen certificaat nodig hebt om nieuwsgierig te zijn.

Als lezers na een artikel van mij denken: “Oké, dit kan ik rustig bespreken zonder drama,” dan ben ik blij. Niet omdat elk gesprek dan perfect wordt, maar omdat er ruimte ontstaat voor eerlijkheid. En eerlijkheid, met consent en humor erbij, brengt mensen meestal verder dan stilte ooit doet.

Artikelen van Sam